Recensie: It Follows (2014)
17 juni 2015
0

Moderne horrorfilms. Ik heb er een hekel aan. Films die je (moeten doen) proberen je te laten schrikken door zogenaamde ‘jumpscares’ in plaats van gewoon duidelijk merkbare spanning te creëren. Oftewel, films die proberen zich er heel gemakkelijk van af te brengen en weinig tot geen moeite steken in het ontwikkeling van spanningselementen in de film.

De afgelopen jaren zijn er maar weinig écht goede horrorfilms verschenen naar mijn mening. Alle films doen hetzelfde trucje opnieuw en opnieuw. Zet een groepje jongeren neer in een verlaten bos, blokhutje erbij, meertje erbij.. je kent het wel. Altijd het gevaar opzoeken in plaats op de achtergrond blijven.

Zet de personages in een klein dorpje in the middle of nowhere, het liefst met een klein tankstation erbij. Of zet ze in de buurt van een huis met een lange historie. Verder moeten de personages seks hebben en moeten ze aan drugs en alcohol zitten.  Natuurlijk moet je ook weg gaan bij de moordenaar zodra je hem in zijn been geschoten hebt of een schrammetje bezorgd hebt, en hij ligt daar.

Ook de telefoon verbinding zal het niet doen. Uiteindelijk moet je natuurlijk naar boven rennen zodra je iets engs hoort, want ja. Daar kan je het makkelijkst ontsnappen natuurlijk.. zo op die hoge daken in plaats van de straat op gaan waar vrijwel iedere buur je kan horen schreeuwen.

Maar goed, ik kan nog uren en uren horrorclichés typen. Misschien dat ik hier in de toekomst ooit een blogpost over moet schrijven. En voorbeelden geven van, hoe naar mijn idee, horror anno 2015 wel kan. Er zijn wel degelijk een paar pareltjes verschenen dit decennia.

Vandaag ga ik praten over ‘It Follows’, de nieuwste film van regisseur ‘David Robert Mitchell’, een regisseur met slechts 3 titels op zijn naam en voor mij persoonlijk een onbekende naam op het gebied van cinema. Zoals ik al zei, ik haat moderne horror, en toch heb ik mij gisteravond in de bioscoop kosteloos vermaakt met deze nieuwe film van David Robert Mitchell. De film beleefde zijn première op het grote Cannes festival, wat bijzonder is voor een horrorfilm. Maar wat is er dan zo bijzonder aan deze film?

Ik zal allereerst met het ietwat aparte verhaal beginnen:

Voor de 19-jarige Jay zou de herfst moeten bestaan uit school, jongens en weekendjes aan het meer. Maar na een schijnbaar onschuldige seksuele ervaring wordt ze plots geplaagd door visioenen en nachtmerries. Ze heeft constant het gevoel dat iemand, of iets, haar achtervolgt. Wanneer de dreiging toeneemt, moeten Jay en haar vrienden proberen te ontsnappen aan de gruwelijkheden die hen op de hielen zitten.

Mooi, paranormale shit. Vind ik tof. Laat ik allereerst beginnen met het feit dat ik de hoofdpersonages goed gecast vind. De kijker moet zich kunnen identificeren met de doodnormale 19-jarige Jay (Maika Monroe), en dat lukt prima. Ook de rol van Hugh (Jake Weary) komt prima uit de verf. De regisseur kiest ervoor om de achtergrond van de vloek en voorkennis van het personage Mitchell achterwege te laten. Een prima keuze naar mijn mening. De eenvoud / simpelheid en het feit dat we weinig kennis van het personage hebben maakt deze good-guy nog schimmeriger.

Verder vind ik de soundtrack geweldig, al weet ik dat vele anderen het hier niet eens mee zullen zijn. De synthesizers doen denken aan het werk wat John Carpenter in 1978 op het witte doek bracht in de vorm van de film ‘Halloween’. Het voegt een behaagde sfeer toe in de film, een drukkende sfeer. De soundtrack is vrijwel in iedere scène aanwezig, al dan niet drukkend en duidelijk aanwezig. Dit zorgt ervoor dat iedere scène een onheilspellende laag heeft, wat ondersteund wordt door de grauwe, maar toch kleurrijke kleurcorrectie van de film en de omgeving waar de film zich afspeelt.

Van donkere bossen tot speeltuintjes, en van doodnormale doorsnee huizen tot een (verlaten?) zwembad. Het biedt genoeg mogelijkheden om de film vanaf verschillende camera-standpunten weer te geven. Het tofste vind ik dan ook de POV shots waarin we het blikveld van de (onzichtbare) moordenaars zien. Niets vermoedend neemt de camera je mee door lange gangenstelsels, huizen en de straten.

Verder is het ook tof aan het camerawerk dat meerdere malen in de film de camera 360 graden ronddraait waarbij we iedere seconde iéts meer informatie krijgen over het naderende gevaar terwijl de camera ook soms wegdraait van het object om zo onwetendheid te creëren. Of het feit dat de steadycam-achtige shots zich voortbewegen op de motorkap van de hoofdpersonen. Het voegt een extra laag toe die effectief is.

De sfeer die rondom de film gecreëerd wordt is slim uitgevoerd. Iedereen in een shot kan een potentiele bedreiging vormen. Verder weten we in geen enkele scene wat we écht kunnen verwachten. Ook de personages zijn ditmaal eens slim en doen de horror clichés niet aan. Het is belangrijk dat we ons kunnen identificeren met deze doorsnee jongeren.

Het raadsel achter de vloek en het ontbreken van de voorgeschiedenis van het personage Mitchell. De onheilspellende synthesizers die op de achtergrond klinken. De goed gecaste Maika Monroe. Het strakke camerawerk. Het zijn allemaal elementen die deze film tot weer eens een goed uitgevoerde horrorfilm maken. De film was verhaaltechnisch misschien wel niet het sterkste wat we gezien hebben op horrorgebied, maar prima voor een leuke horrorfilm in de avond. Ook de dialogen zijn niet heel uitgebreid maar volstaan prima voor 100 minuten vermaak zonder al teveel diepgang. Het zorgt ervoor dat de film in een lekker tempo voortduurt en dat we ons geen moment hoeven te vervelen in de bioscoopzaal of thuis. Verder waren de laatste 10 minuten voor mij het hoogtepunt van de film, al kan ik hier natuurlijk niet teveel informatie over kwijt, maar de omgeving voelt lekker grimmig aan.

Het is maar zelden dat ik een moderne horrorfilm aanraad aan mijn vrienden, maar ditmaal voorzie ik een film die voor een grote groep jongeren prima te pruimen is, en genoeg entertainment biedt om deze film in de toekomst nogmaals te bekijken.

Titel:                    It Follows
Jaar:                     2014
Regisseur:           David Robert Mitchell
Cast:                    Maika Monroe, Keir Gilchrist, Olivia Luccardi e.a.
Geschreven op: 24 april 2015

Waardering:       7,5 / 10 (IMDB: 7,6 met 13.379 stemmen)3

Leuk artikel? Delen is gratis...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Tumblr
Tumblr
Share on Reddit
Reddit