Recensie: Short Term 12 (2013)
16 augustus 2015
0

Het is bijna middernacht als ik dit stukje schrijf, 23:46 om precies te zijn nu. Op dit moment staat mijn tv op zwart en zit ik helemaal alleen in een donkere ruimte. Precies waar de film die ik zo direct ga bespreken geschikt voor is. (Deze review is overigens ook beschikbaar op Letterboxd)


Het is alweer een tijdje geleden dat ik mijn laatste filmrecensie postte op deze website en/of een van de vele andere filmwebsites. De afgelopen weken / maanden heb ik weer veel prachtige en goede films voorbij zien komen, denk hierbij aan ‘The Texas Chainsaw Massacre’ wat simpelweg een steengoede horrorfilm is, ‘Pulp Fiction’ waarin Tarantino maar weer eens bewijst hoe goed hij een eigen smaak kan geven aan een film, maar ook bijvoorbeeld het Deense ‘Jagten’ (beter bekend als ‘The Hunt). Over de laatstgenoemde wil ik ook nog eens een recensie schrijven, maar dit is er nog niet direct van gekomen, mede omdat ik de film herbekeken heb.


Maar goed, waarom noem ik nou zojuist die éne Deense film op? Nou, ik heb vanavond eindelijk weer eens een film gezien waarbij ik het gevoel heb dat ze iets anders doen dan andere films. Zo nu en dan komen er films voorbij waarover je (ik in ieder geval) gewoon mijn mening en enthousiasme wil delen, ondanks dat dit lang niet altijd gaat. Want je kan nog een miljoen woorden schrijven over een film, je zult hem moeten kijken om je eigen beleving te maken.


De film die ik vandaag ga behandelen heet ‘Short Term 12’, een film uit 2013, geregisseerd door ‘Destin Daniel Cretton’, wiens naam bij mij onbekend was. Het is dan ook de 2e film van de regisseur.
De film verteld het verhaal van Grace (gespeeld door Brie Larson) en haar vriend Mason (gespeeld door John Gallagher Jr.). Samen werken ze samen met nog 3 andere begeleiders bij een opvang voor kinderen wie daar geplaatst zijn door jeugdzorg.

De film neemt ons mee in het dagelijkse leven in het verblijf. En dat is meteen het allereerste punt waarom de film uitblinkt boven andere films. Deze zojuist genoemde synopsis bied genoeg mogelijkheden om meerdere verhaallijnen en zijlijnen te vertellen, met genoeg diepgang, met genoeg interesse. Alle jongeren die geplaatst zijn in het tehuis hebben ieder eigen problemen. Dit loopt uiteen van misbruikt worden door de vader, overleden ouders, of gepest worden.

Op een subtiele wijze krijgen we een inkijk in ieders problemen. De film bouwt ontzettend voorzichtig op en geeft niet direct teveel informatie weg. Stukje bij stukje krijgen we informatie over de achtergrond van de kinderen. Maar naast deze informatie krijgen we ook direct informatie over de begeleiders van het tehuis. De film focust zich op het personage Grace, en gedurende film komen wij erachter dat ook dit personage vroeger problemen heeft gehad en dat er gebeurtenissen hebben plaatsgevonden die niemand mee zou willen maken.


Wij beginnen mee te voelen met de personages. Deze film is zo ontzettend realistisch, iets wat helaas veel te weinig voorkomt in cinema tegenwoordig. Alle gebeurtenissen in deze film zouden echt gebeurd kunnen zijn, alle gebeurtenissen zijn ontzettend pijnlijk of in ieder geval ingrijpend voor het personage, en laat je ook meevoelen met de situatie waarin de personages zich bevinden of bevonden. Naast de gebeurtenissen die vroeger plaats vonden, ontstaan er ook nieuwe problemen voor de personages en alles staat in verband. Het klopt allemaal, het kan allemaal, het voel realistisch allemaal.

Zelden komt het voor dat ik een cast helemaal perfect vind in een film, maar bij deze film heb ik oprecht het idee dat iedereen de rol vervuld die hij/haar had kunnen vervullen. De cast is perfect gekozen en vooral de vrouwelijke hoofdrol van Brie Larson had niet omgewisseld kunnen worden (zover ik mij kan bedenken) met een andere vrouwelijke actrice. Ook de andere rollen komen perfect tot hun recht en het charisma van de personages passen perfect bij de gekozen acteurs en actrices.


De onderwerpen die voorbij komen in de film zijn gritzwart, maar toch voelt deze film (zeker nadien de aftiteling op het scherm komt) aan als een feelgood-film. Het zijn kleine referenties naar karaktereigenschappen van personages, of dingen die eerder gezegd zijn in de film. Het zijn de kleine referenties naar het echte leven waarin je je kunt herkennen.

Ook de soundtrack van deze film is briljant gekozen naar mijn idee, we horen vrijwel alleen maar een piano die melancholische tonen laat klinken, zacht, snel, opgewekt, dringend. De soundtrack laat de emotionele scenes nog beter aanvoelen en soms kijk je letterlijk gewoon naar een still van een film, geen geluid, maar gewoon een shot waarin we 2 personages er mentaal aan onderdoor zien gaan.


De regisseur van deze film heeft nadat hij afgestuurd was aan zijn school, zelf ook een tijde in een opvangtehuis voor jongeren gewerkt. Eerder maakte hij al een korte film over het leven in dit tehuis en het is duidelijk dat hij destijds al genoeg inspiratie heeft opgedaan om een ‘’echte’’ film te maken. Het lijkt alsof de film ons maatschappelijk iets mee wil geven. Terwijl ik deze recensie aan het typen ben, staat op de achtergrond een video-review over deze film op, ik heb er zelfs al enkele afgeluisterd, en meerdere malen heb ik voorbij horen komen dat de recensent het gevoel heeft dat hij het leven nu weer iets anders ziet. En dat is kernpunt wat bij mij één van de belangrijkste dingen in cinema is, zo niet het belangrijkste, het aan het denken zetten nadat de film af is. Ik vind het heerlijk als ik ’s avonds in bed kan liggen, nadenkend over de film die ik die dag of zelfs die week ervoor gezien heb. Bij deze film zal dit straks niet anders zijn. De film snijd gewoon pijnlijk realistische onderwerpen aan die bij eenieder kan voorkomen en waarmee mensen in het echte leven dagelijks mee te maken krijgen.

Je krijgt het idee dat je de personages in de films kent, en dat je zo in de kamer bij hun zou kunnen zijn, pratend over hun problemen, pratend over hun leven. Je wilt ergens hun steunen en vertellen dat alles wel goed komt. De film verteld over liefde, over hoe mensen neergezet worden en welke stempel hun op hun gedrukt krijgen. Een reëel beeld over ons mensen in de 21e eeuw.


Het is knap dat een regisseur een dergelijk onderwerp durft aan te snijden. Een zwaar thema, en ondertussen wat kleine porties humor er in durven te gooien. Een prachtige colour correction die over de licht schakende camera heen gaat. De subtiele, lichte soundtrack en de close-up montages waarin de emoties van de personages kunnen afleiden. We volgen niet het personage, maar wij zijn het personage. We kunnen ons verplaatsen in hun problemen. Een pijnlijke film die je aan het denken zet over het leven. Regisseur Destin Daniel Cretton bewijst maar weer eens dat je geen groot budget nodig hebt, een geroemde cast moet hebben, of al te veel ervaring hebben op het gebied van cinema, om een modern meesterwerk neer te zetten die ons de komende jaren nog bij zal blijven.


Ik krijg niet beter verwoord wat ik wil zeggen over deze film dan de zojuist geschreven recensie. Dit is een schoonvoorbeeld van een film die je gewoon moet kijken. Niets over lezen, geen trailers kijken. Gewoon kijken (en dan het liefst ’s avonds, in het donker, in je uppie of met een vriendin, om direct daarna je werkzaamheden van die dag stop te zetten, en gewoon in bed te gaan liggen, nadenkend over deze film).

Titel:                                   Short Term 12
Jaar:                                    2013
Regisseur:                          Destin Daniel Cretton
Cast:                                   Brie Larson, Frantz Turner, John Gallagher Jr. e.a.
Geschreven op:                16 augustus 2015

Waardering: 9.0 / 10 (IMDb 8.0 met 41.903 stemmen / 82 Metascore / 99 Tomatometer)9

Leuk artikel? Delen is gratis...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Tumblr
Tumblr
Share on Reddit
Reddit