Recensie: Silver Linings Playbook (2012)
17 juni 2015
0

Voor de 4e keer zie ik de aftiteling van de film ‘Silver Linings Playbook’ voorbij komen voor mijn ogen, ondersteund door het nummer ‘Always Right’ van Alabama Shakes. Het komt niet vaak voor dat ik films binnen een relatief kort tijdsbestek herbekijk.

Het was 24 november 2012, 20:39, toen ik deze film voor het eerst zag. Nog geen 24 uur later bekeek ik de film opnieuw, en zelfs later in de daaropvolgende week bekeek ik nogmaals deze humoristische, romantische film (ja, niet alle films zijn zoals die op woensdagavond op RTL5) met een zwart randje.


Ik vind het absurd. De film had nergens in Nederland gedraaid, pas in maart 2013 kwam de film in de Nederlandse bioscopen, maar helaas heeft de film het niet al te denderend gedaan. Het is een film waar ik niemand over heb horen praten in Nederland en voornamelijk een film waarvan ik op internet lees dat deze veelal onduidelijk is en dat mensen niet weten wat ze met deze film moeten.

De film heeft op dit moment een waardering van een 7,8 op IMDb, een 9,2 op RottenTomatoes en een score van 86% op Metacritic. Concluderend valt hieruit op te maken dat de film het beter gedaan heeft bij de critici dan bij de bioscoopbezoekers. Net op tijd voor het Oscar seizoen beleeft deze film zijn première in Amerika. De Academy is laaiend. De film werd genomineerd bij de Oscars voor:

– Beste film van het jaar
– Beste mannelijke hoofdrol (Bradley Cooper)
– Beste vrouwelijke hoofdrol (Jennifer Lawrence) (gewonnen)
– Beste mannelijke bijrol (Robert de Niro)
– Beste vrouwelijke bijrol (Jacki Weaver)
– Beste regie (David O. Russell)
– Beste script (David O. Russell)
– Beste film editing

Naast deze enorme berg aan Oscar nominaties wist de film in totaal nog 91 awards te winnen en 119 nominaties binnen te slepen.


Waar gaat deze film nou eigenlijk over en wat maakt deze film zo bijzonder? Om niet al teveel informatie prijs te geven heb ik de volgende informatie rechtstreeks vanaf het interwebs gekopieerd:

‘’Pat Solitano is een man die alles van de zonnige kant bekijkt. Nadat hij uit het psychiatrisch ziekenhuis ontslagen is en zijn vrouw verloren heeft aan een andere man, is hij er van overtuigd dat hij haar weer voor zich kan winnen en zijn leven weer op de rails kan krijgen. Pat verhuist terug naar zijn ouders en wijdt zich geheel aan de opgave om de man te worden die zijn vrouw altijd had gewild. Maar dan ontmoet hij Tiffany, een mooie vrouw wiens leven ook anders is gelopen dan ze had gedacht.’’


Zoals de synopsis al prijs geeft bied deze film genoeg mogelijkheden om het verhaal uit te wijden. En regisseur David O. Russell weet genoeg interessants te bieden uit deze situatie. En dan komen we meteen op het eerste punt waarom deze film zo goed is naar mijn mening. David O. Russell heeft een band met zijn cast. Hij werkt voor de eerste keer samen met Bradley Cooper, Jennifer Lawrence, Robert de Niro in deze film en ook in 2013 bracht hij een film (trailer) uit met deze cast leden, in 2015 staat wederom een film gepland van David O. Russell, met in de hoofdrol Jennifer Lawrence, ‘Joy‘ (klik hier om de trailer te bekijken).

Dat hij het goed kan vinden met de cast mogen dus duidelijk te zijn, en dat ik af te lijden vanaf de screenplay. De acteurs lijken prima op hun gemak op de set. In interviews gaven de acteurs ook inderdaad aan zich erg comfortabel te voelen bij David O. Russell en dat alle acteurs goed met elkaar overweg konden.

De chemie van de 2 hoofdrolspelers Bradley Cooper en Jennifer Lawrence spat van het scherm, in totaal hebben ze nu in 3 films met elkaar gespeeld maar dit zullen er in de toekomst vast meer worden. Ze lijken een ‘match made in heaven’, de twee weten geweldig op elkaar in te spelen en van het leeftijdsverschil van 15 jaar is geen hoogte te krijgen.

Ik ben écht fan van beide acteurs, zeker van mijn droomvrouw Jennifer Lawrence. Misschien dat dit ook meegespeeld heeft in mijn waardering van de film, maar goed. Jennifer Lawrence zet een geweldig personage ‘Tiffany’ neer. Tiffany is gek, en heeft weinig zin meer in het leven sinds haar man is overleden (later in de film wordt uitleg gegeven over deze gebeurtenis en hoe Tiffany een soort van medeplichtig was aan het feit dat haar man kwam te overlijden). Jennifer Lawrence weet dit PERFECT over te brengen op het scherm. Het is de scherpheid van het personage, haar naïeve blik op het leven en het feit dat Tiffany écht is. Niet vrolijk doen als er niets in om vrolijk over te zijn.

Ook Bradley Cooper zet een super rol neer. Het was voor mij afwachten of zijn rol goed uit de verf zou komen omdat ik Bradley Cooper voornamelijk ken als gladde jongen in verschillende films zoals ‘The Hangover’ of ‘Limitless’, maar Cooper heeft laten zien dat hij een zeer veelzijdig acteur is (bekijk ook zeker ‘American Sniper’) en dat hij perfect aanvoelt hoe hij het personage ‘Pat’ moet aansturen.

Verder is de bijrol van Robert de Niro noemenswaardig. Hij weet het personage dicht bij het karakter van zijn zoon te brengen, zonder eigen karaktereigenschappen te verliezen. De bijrol van Jacki Weaver is goed, prima zelfs, maar niet bijzonder. Zij speelt de meelevende moeder, de moeder die haar zoon alles wil geven, terwijl vaders afstand houdt van zijn zoon, al vordert dit later in de film nog naar een positieve wending (om vervolgens weer keihard drama voorgeschoteld te krijgen).


Silver Linings Playbook gooit regelmatig een quote uit het leven er in:


‘’The only way you can beat my crazy was by doing something crazy yourself. Thank you. I love you. I knew it the minute I met you. I’m sorry it took so long for me to catch up. I just got stuck.’’

‘’This is what I learned at the hospital. You have to do everything you can, you have to work your hardest, and if you do, if you stay positive, you have a shot at a silver lining.’’

“Life is hard, and children have to be told how hard life can be…So they will be sympathetic to others. So they will understand that some people have it harder than they do and that a trip through this world can be a wildly different experience, depending on what chemicals are raging through one’s mind.”


Dit, en de vele referenties naar de cultuur van de hoofdrolspelers maken deze film luchtig en goed te behappen. In huishouden Solitano draait alles op rugby. Excelsiour is een kreet die je nog vaak te horen krijgt in deze film. De kleine referenties naar bijgeloof en de slimme soundtrack die op de juiste momenten in start. Er is namelijk een nummer gekoppeld aan het personage Pat, het nummer roept bepaalde emoties op bij Pat en juist op de momenten dat je voelt dat er iets gaat gebeuren, start het nummer in, weliswaar in gedachten.

Er zijn genoeg referenties naar het feit dat de gekheid misschien wel in de familie zit. Het verhaal voelt realistisch en is wellicht zelfs herkenbaar. Pat en Tiffany proberen in het echte leven te horen, terwijl anderen zich lijken te schamen voor hun. Maar misschien zien deze ‘’gekke’’ personen wel meer dan een ‘’normaal’’ persoon. De film breekt een taboe over geschiftheid en het karakter dat vaak bij deze personen zou horen.


De film is niet groots opgezet en niet de humoristische film die je misschien verwacht. Ook is de film geen romantisch liefdesverhaal over rozen. De film is ruw, waarheidsgetrouw en simpelweg te vertalen naar het echte leven. Het camerawerk is dynamisch en rustig en de soundtrack is goed gekozen. Het geeft de perfecte mix tussen feelgood en drama.

De dialogen zijn prachtig geschreven en de acteurs voelen deze dialogen perfect aan. De chemie tussen Bradley en Jennifer is perfect. Het camerawerk is dynamisch. De bijrollen zijn geweldig, evenals de hoofdrollen en de film durft taboes te breken. De film weet spanning te behouden zonder voorspelbaar te worden en de film komt realistisch over. We gaan van de ene emotie over naar de andere en krijgen maatschappelijke voorlichting. De zoon van regisseur David O. Russell lijdt zelf ook aan een stoornis en Russell lijkt perfect zijn emoties over te brengen naar het scherm.

Maar bovenal, en dat vind ik persoonlijk het sterkste punt aan deze film, de film geeft je stof tot nadenken. Het is maar zelden dat een film zo blijft hangen dat ik hier enkele dagen mee bezig ben, de eerste keer dat ik deze film zag heb ik dagen lang informatie zitten op te zoeken naar de oorsprong van het verhaal en naar het boek waarop de film gebaseerd is. 3 vertoningen later en nog steeds lig ik in bed na te denken over wat deze film nou mee wil geven. David O. Russell heeft zich zelf overtroffen en weet voor mij een film te brengen die wellicht wel in mijn top 10 films allertijden zou kunnen staan, niet vanwege het vermaak (al is dat dubbel en dik in orde), maar vanwege de beladenheid, de cast en de connectie naar het echte leven. Alsjeblieft, ga deze film zien en deel deze film met je naasten als deze je bewogen heeft. Deze film verdient zoveel meer liefde onder het publiek. Maar écht.


Titel:                    Silver Linings Playbook
Jaar:                     2012
Regisseur:           David O. Russell
Cast:                    Bradley Cooper, Jennifer Lawrence, Robert De Niro e.a.
Geschreven op: 15 mei 2015

Waardering: 9.0 / 10 (IMDb: 7.8 met 461.768 stemmen)1


Leuk artikel? Delen is gratis...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Tumblr
Tumblr
Share on Reddit
Reddit